ALLERHANDE
ALLERHANDE 4 T/M 10 FEBRUARI 2012
Op 22 januari overleed Boudewijn van 't Riet op 88 jarige leeftijd.
Geen echte Bergenaar van geboorte, maar geboren in Langedijk in een
christelijk gezin, als jongste. Hij werd net als vele van zijn broers
slager. Alleen Boudewijn sloeg samen met zijn vrouw zijn vleugels uit en
ging onder andere in Zuid Afrika wonen. Omdat zijn vrouw heimwee had
keerde hij terug naar Nederland. Boudewijn was een kei in het laten
gebeuren van dingen. Hij maakte zich niet zo gauw druk en zocht altijd
naar het positieve. Dit gold zeker in zijn laatste levensfase. Door de
kanker kon hij de laatste tijd niet meer lopen en was hij genoodzaakt zijn
huis aan het 'Saenehof' te verlaten zich te laten verzorgen in de "Bregthoeve'
in Schoorl. Hij was omringd met allemaal mensen die hem dierbaar waren.
Zijn kinderen en kleinkinderen, vrienden en bekenden, nooit was hij één
dag zonder bezoek geweest. Hij leefde echt in reserve tijd vertelde hij
zelf, en daar moet je voor de volle honderd procent voor gaan. en dat
heeft hij gedaan. Hij besefte wel dat God hem geroepen had, maar het was
net zo als bij Petrus; hij hoorde God maar moest eerst zijn werk hierop
aarde voltooien. Hij wilde niet zelfzuchtig zijn; hij wilde wel langer
blijven, zijn kinderen willen wel dat ik langer blijf, maar het is God die
bepaalt wanneer ik naar Hem toe mag gaan; aldus Boudewijn: 'God heeft
gezorgd dat ik werd geboren, geleefd heb ik naar eer en geweten. Ik heb
gedaan wat ik kon; mijn gordel zelf omgedaan. En anderen geholpen hun
gordel om te doen.' Na zijn dood zal hij leven bij God. In dat geloof en
vertrouwen heeft Boudewijn zeker geleefd. Er zijn toch geen verschillende
hemels: voor Joden, Protestanten of Katholieken, er is toch maar één
God. Zeker voor Boudewijn, Die had hij lief. Maar nu is hij daar Thuis bij
God. Daar wilde hij in eerste instantie nog niet zijn, maar hij wist dat
hij daar naar toe ging; naar Gods Huis, daar mag hij aanzitten aan het
feestmaal van God. Daar mag hij in Gods vrede rusten.
Met vriendelijke groet, Toon Jorink
pastoraal werkende.
ALLERHANDE 29 JANUARI T/M 3 FEBRUARI 2012
Op 6 januari overleed Alida Maria Berkhout-Schouten op 91 jarige
leeftijd. We hebben op 12 januari afscheid van haar genomen met een viering
in onze kerk. Afscheid nemen van een moeder, van een vrouw, die vond dat
je pas oud bent als je niets meer kan. Zo heeft het met Alie moeten zijn,
na een kort ziekbed, overleed zij in haar eigen huis aan de Elkshove. Want
het ging niet meer, haar lichaam liet haar in de steek, haar geest had
haar nog veel verder willen brengen. Want wie doet het haar na om op 90
jarige leeftijd alleen met het vliegtuig naar Italië te gaan, als of het
was op de bus stappen om even boodschappen te doen in Alkmaar. Maar haar
leven was zeker meer dan dit, Zij was betrokken bij wat er om haar heen
gebeurde. Haar geloof was daarin voor haar een steun en toeverlaat. Vaak
in stilte heeft zij gebeden om kracht en wijsheid; om verder te kunnen met
haar leven. Zij genoot van alles om haar heen, hoewel dat sterk
veranderde; oude buren vertrokken, jonge kwamen er voor in de plaats. In
de uitvaartviering werd een stukje uit het boek van Theo Koomen
voorgelezen en de laatste regel was: wat kon 't lekker warm in huis weze,
as moeder je opvong. Neem me niet kwaluk, zô voel ik dat. ´t Zal wel
ouderwis weze, maar moeder was m´n alles en vader wou ik niet kwoit….Hiermee
gaven haar kinderen en kleinkinderen aan hoe zij zich voelden om afscheid
te nemen van haar, maar wel in het geloof dat zij nu bij God mag zijn,
samen met hen die haar voorgingen. Daar mag zij rusten in Gods vrede.
Op 19 januari overleed Elisabeth Anna van Zon-Brouwer op 95 jarige
leeftijd. Haar afscheidsviering was 26 januari in het crematorium van
Schagen. Al jaren kwam zij niet meer in de kerk, dat ging niet meer. Maar
haar geloof noopte haar om dat te beleven, zo ontstond er een maandelijks
contact. Dat gaf haar grote voldoening in haar geloof dat God het begin en
einde van de dingen is. Zo ook vlak voor Kerstmis dat zij aangaf opnieuw
geboren te willen worden: 'Ik wil net als het kind Jezus ieder jaar wel
opnieuw geboren worden dan had ik niet zo veel lichamelijke ongemakken van
de ouderdom.' Kerstmis en Pasen zijn onlosmakelijk verbonden met elkaar,
zoals haar leven ook onlosmakelijk verbonden is met God. Voor haar
betekende haar dood geen einde maar een nieuw begin; opnieuw geboren
worden bij God, in het geloof dat zij mag aanzitten aan het Feestmaal. In
het vertrouwen dat God haar thuis haalt overleed zij. Nu mag zij rusten in
Gods vrede, die geen einde kent.
Vriendelijk groet,
Toon Jorink pastoraal werkende
Op 21 januari overleed op bijna 58 jarige leeftijd Annelies van den
Bosch-Karsten.
Velen hebben een hele goede herinnering aan haar.
Ik zie haar voor me….vele jaren terug….op de fiets….één kind
voorop, één achterop en één in haar buik. Een lust voor het oog.
Ik zie haar voor me bij ouderavonden rond de Eerste Communie en
Vormsel, in de kerk….de positiviteit spatte ervan af, het was heerlijk
haar te zien en haar te ontmoeten.
Ik zie haar voor me - een paar weken geleden- zo ziek als ze al was.
Een voedingssonde in haar neus maar ondanks dat….ze had het nog steeds….haar
ogen spraken boekdelen…..ze had zich overgegeven en berustte in wat te
wachten stond, vastbesloten om er tot dan het beste van te maken.
Ik zie haar voor me in clownspak met rode neus.Ik lees het artikel in
het NHD….en weer straalde ze uit: ik houd van het leven, ik hou van jou,
wie je ook bent, en zeker als ik iets, een beetje vreugde voor je mag
betekenen.
Ik zie Annelies voor me, opgebaard, thuis, de slangen zijn weg. Ze ligt
daar verstild, met een glimlach op haar gezicht, en ik denk: wat een groot
verdriet dat we van deze heerlijke mens op nog net niet 58 jarige leeftijd
afscheid moeten nemen….is het dan waar: dat de beste onder ons meestal het eerste worden
opgeroepen door de Schepper en Heer.
Moge zij voor altijd en eeuwig geborgen zijn in de liefde van God
Met vriendelijke groet, C. Wanna
ALLERHANDE 21 T/M 28 JANUARI 2012
Op 10 januari overleed in haar slaap Agatha (Aat) Veldman-Molenaar. Wie
had dit gedacht? Want ze was er altijd. Goed, haar gezondheid ging op en
neer. Maar ja, wat wil je op die leeftijd. En ook haar herinnering liet
wel eens een steekje vallen. Maar al met al was het leven nog best goed
genoeg. Kon ze nog genieten van het verwend worden in de Haemstede, en
natuurlijk van kinderen en kleinkinderen. Ze had een duidelijke rol in
haar gezin, waarvan ze sinds de dood van haar man Dirk (in 1968), het punt
was waar veel zo niet alles om draaide.
Ze was al vroeg weduwe, en dat was een bittere pil voor haar en jullie,
haar kinderen. 'Boos' was ze op God - ja haal je de koekoek - natuurlijk….als
zó je gezin uit elkaar geslagen wordt. Maar ze bezat ook vechtlust, en
die heeft haar gered….daardoor is ze niet in haar boosheid en
teleurstelling gebleven en pakte de draad weer op…óók naar God toe.
Ik heb er vele jaren als een trouw kerkgangster meegemaakt, hier en
later in de Haemstede. Ze zat altijd op het zelfde plekje en boog zich
neer voor die Grote God die haar nu tot zich geroepen heeft. Zacht en kalm
ontsliep ze op dinsdagmorgen…. geen spoor van angst of radeloosheid was
er te bespeuren….Ik zou bijna zeggen: natuurlijk niet, want ze kwam
thuis bij haar Schepper en Heer, bij de Grote God die alles in zijn handen
houdt ons leven én onze dood. Moge zij in God geborgen zijn, voor eeuwig!
Met vriendelijke groet: C. Wanna
ALLERHANDE 8 t/m 13 JANUARI 2012
Nu de kerstdrukte voorbij is, is een woord van dank aan een ieder die
meegeholpen heeft er ook in de kerk een feest van te maken zeer op zijn
plaats. De kerstdiensten en ook het 'kindje wiegen' waren inspirerende en
vreugdevolle gebeurtenissen. Daarom dank aan de kosters, aan koren, combo
en organisten, misdienaars groot en klein, kerststalopbouwers,
bloemengroep, dank aan de mannen die de vloer van de kerk zo prachtig
hebben opgeknapt en de banken en beelden in de was hebben gezet. Verder
dank aan de schenker die al sinds jaar en dag al die bossen chrysanten
schenkt, de makers en opstellers van de liturgie (Toon een pluim!) en al
die anderen die gezien of ongezien hun steentje hebben bijgedragen. Namens
alle kerkgangers en ondergetekende: heel veel dank voor zoveel inzet. Ik
hoop dat het volgende kerst weer zo soepel zal verlopen. Zalig
Nieuwjaar!
Met vriendelijke groet: C. Wanna
ALLERHANDE KERSTMIS 2011
Kerstmis, een feest van vrede en licht, maar is dat ook zoals we naar
ons gevoel kijken, als we kijken naar mensen om ons heen. Mogen wij in
deze dagen oog en oor en hart hebben voor mensen om ons heen, want dan pas
hebben we echt vrede op aarde en in ieder mens welbehagen zoals het lied
ons toezingt. Een kind geboren in een stal omdat zijn ouders nergens
onderdak konden vinden; niet gewenst of wat moeten wij met hen aan,
herders die door Gods boodschappers, engelen, geattendeerd werden op deze
bijzondere geboorte van de nieuwe Koning. De koningen of de wijzen: de
volgers van de bijzondere ster, op zoek naar de nieuwe Koning die vrede
komt brengen. Ook wij bevinden ons, als we kijken naar de kerststal in
onze kerk, in deze stal. En u heeft het vast gemerkt, dat deze dankzij de
hulp van de kerststalgroep dit jaar anders is neergezet als vorig jaar.
Voor groot en klein is de stal zo veel beter en van alle kanten te
bekijken. Deze vredesvorst komt voor ons en wij brengen Hem eer.
Mede namens het parochiebestuur en alle vrijwilligers, wensen wij u een
zalig Kerstmis toe en een gezegend 2012.
Pastoor C. Wanna en Toon Jorink, pastoraal werkende
ALLERHANDE VAN 3 T/M 9 DECEMBER 2011
Een betrokken parochiaan
Een betrokken parochiaan. Zo mag je Koos Janssen, die op maandag 21
november jl. overleed, wel typeren. Koos heeft zich tijdens zijn leven
zeer betrokken gevoeld bij kerk en samenleving.Als lid van de redactie van
de Kakoliet nam hij 18 jaar lang deel aan het uitzoeken van de kopij voor
ons kerkblad. En zelfs daarvoor al was hij hierbij behulpzaam, tijdens de
17 jaren dat mevrouw Lens Kuitenbrouwer de Kakoliet maakte. Met zijn
enorme theologische kennis leverde hij een grote bijdrage aan de inhoud
van de Kakoliet.
Gedurende al die jaren groeide binnen de redactie een grote
verbondenheid en vriendschap met elkaar. We werden een hecht team en er
ontstond ook veel persoonlijke uitwisseling. We konden elkaar steunen bij
wel en wee. De laatste jaren waren zwaar voor Koos qua gezondheid; hij had
alle kracht nodig om dapper door te gaan. Vol berusting vertelde hij ons
dan dat hij het toch steeds weer kon opbrengen om te kijken naar wat hij
nog wél kon, ondanks alle beperkingen die hij steeds meer ondervond. Het
was een zegen voor hem dat hij zoveel troost kon vinden in alles wat hij
las en nog bestudeerde.
Op dinsdag 8 november zochten wij nog heel saamhorig met elkaar de
artikelen uit voor de Kerst-Kakoliet. Wij gingen toen uit elkaar met
"tot januari 2012 dan maar weer, voor de Kerkbalans-Kakoliet".
Maar dan zullen Nicolle de Porto en ondergetekende voor het eerst zonder
onze trouwe Koos aan de slag moeten. Maar Koos, jij zal er in onze
gedachten ook dán zeker bij zijn. Wij zullen deze fijne mens Koos erg
missen met zijn raad en daad. Koos, dank je wel voor alles. Wij wensen jou
veel Rust en Vrede toe in het Goddelijk Licht.
Namens de redactie en de vele andere medewerkers van de Kakoliet,
Marijke Dekker-van Haarlem
ALLERHANDE VAN 26 NOVEMBER T/M 2 DECEMBER 2011
Onze Vader, die in de hemel zijt. Deze zin kreeg een heel andere
dimensie, toen Kees van Hooff overleed. Dat Kees in de hemel is, staat wel
vast, daar geloofde hij rotsvast in, en Kees vond dan ook dat de overgang
naar het hiernamaals iets feestelijks was. Het afscheid van Kees werd
gevierd met een viering na een arbeidzaam leven, waarin hij zich ontpopte
tot een goede leraar. Velen spraken deze dagen ook zo over hem: Meester
van Hooff, daar heb ik goede herinneringen aan. De exacte vakken waren
voor hem een ramp: sommige mensen hebben een wiskundeknobbel, maar Kees
had een wiskundekuil, en die heeft hij onverdund aan de meeste van zijn
kinderen doorgegeven. Gelukkig heeft hij hen ook zijn gevoel voor taal,
humor en muziek meegegeven. Hij leerde zijn vrouw Corrie Bekker kennen via
het toneel, zingen was ook zijn lust en leven. Vanuit het Alkmaarse zijn
zij samen door Nederland vele malen verhuisd, om hier in Bergen neer te
strijken, met de Bergerweg begon zijn Alkmaar.
Kees werkte eerst een aantal jaren op de Adelbertusschool. In 1968 ging
hij naar de Paulusschool, dichter bij huis. Daar vond hij zijn draai
tussen collega's. Hij was een schoolmeester in hart en nieren, die geliefd
was bij zijn leerlingen. Hij was betrokken bij de leerlingen en vond het
heel belangrijk om ze een stevige basis mee te geven. Hij was streng, maar
ook altijd in voor een geintje. Hij heeft zijn sporen nagelaten bij heel
veel oud-leerlingen. Thuis was hij een hele goede man en vader. Het was
duidelijk dat hij gek was op zijn kinderen allemaal. Kwam voor hen op,
hielp hen waar hij kon en met Corrie vormde hij een uitstekend team. Samen
hebben ze hen een heel warm, veilig nest gegeven om in op te groeien.
Helaas kreeg de sluipende ziekte Alzheimer hem in de macht. Hij werd 7 ½
jaar geleden opgenomen in Oudtburgh waar hij op 3 november overleed. Mag
hij, in zijn rotsvast geloof, rusten in Gods vrede.
Toon Jorink, pastoraal werkende.
ALLERHANDE VAN 19 T/M 25 NOVEMBER 2011
40 jaar St. Caeciliakoor. St. Caecilia, de H. feestdag van deze heilige
is 22 november. Als patrones van muzikanten zijn talrijke
muziekverenigingen, koren, fanfares en orkesten naar haar genoemd. Zelf
was ze ook inspiratiebron van vele composities, zoals Henry Purcells hymne
Hail! Bright Cecilia van 1692. De heilige Caecilia wordt doorgaans
voorgesteld met het orgel. In Nederland wordt ze ook vaak met een valk
afgebeeld, typisch attribuut om op haar adellijke afkomst te wijzen.
40 jaar St. Caeciliakoor, wij als parochiegemeenschap, wij als
parochianen zijn trots en dankbaar met dit geweldige jubileum. Muziek en
zingen is eigenlijk bidden voor twee, telt dubbel. 40 jaar ons koor in
onze kerk. Als ik de Latijnse gezangen hoor droom ik vaak een beetje weg
en denk vaak terug aan vroeger dat ik met mijn ouders, broers en zusters
naar de Hoogmis ging in Amsterdam. Hemelse muziek die je bindt en even tot
rust maant en een verbondenheid met een Hogere Macht. Deze klanken van dit
koor zijn blijvend en galmen na in de kerk, daarmee de verbondenheid met
God en je geloof, laten wij daarop bouwen.
Toch noem ik nog een paar namen: Mien de Waard mijn complimenten voor
je tomeloze inzet voor dit bijzondere koor. De drijvende en stille kracht!
Ook Nico Jansen als organist/dirigent onvervangbaar de 'Sound' van dit
koor. En natuurlijk ook alle andere leden van het St. Caeciliakoor van
harte gefeliciteerd. Maar liefst 3 leden van dit koor ontvingen de
Gregorius penning: Mien de Waard, Gerie Groot en Annie de Waard, vanwege
het feit dat zij 40 jaar lid waren van het koor. Vera Dekker is 25 jaar
lid van het koor en werd tijdens het samenzijn in de Nieuwe Beuk
gehuldigd.
Nogmaals proficiat met dit 40 jarig jubileum! Wij als
parochiegemeenschap zijn jullie zeer erkentelijk mede namens pastoor Wanna.
40 jaar is een robijnen jubileum! Op naar het 50 jarig jubileum we gaan
voor goud! Samen zingen in Gods wereld van geloof, hoop en liefde.
Proficiat!
Namens het parochiebestuur
Jos Nooij, vice-voorzitter
ALLERHANDE VAN 15 T/M 21 OKTOBER 2011
Zondag 9 oktober is Martijn Gerardus, de zoon van Jacob Peter van der
Steen en Monique van der Steen-Bloetjes, en het broertje van Joppe,
gedoopt. Het was een feestelijke viering waarin Joppe zich niet onbetuigd
liet, want hij ontdekte de prachtige akoestiek van onze kerk en maakte
daar ruim gebruik van. Ronduit ontroerend was het lied dat moeder Monique
na de Doop van haar kind Martijn toezong. Het was een lied recht uit haar
hart. Moge de toekomst van Martijn Gerardus gezegend, gezond en
christelijk zijn, een vreugde voor God en de mensen. Nogmaals: Proficiat.
Op 13 oktober hebben we het afscheid gevierd van Theodorus Krom. Hij
overleed op 8 oktober op 80 jarige leeftijd. Hij was al langere tijd ziek,
maar de laatste weken ging het erg snel bergafwaarts. Gelukkig hoefde hij
niet naar een andere plek en kon hij thuis zijn laatste adem uitblazen.
Theo was een vriendelijk en gelovig mens, rustig en bescheiden, een
eersteklas timmerman en een mens met zijn hart op de juiste plaats. Zeker
als het ging om zijn vrouw, kinderen en familie. Maar ook voor anderen was
er plaats genoeg. Velen zullen hem missen. Moge hij nu zijn aangekomen in
het 'Huis van de Heer'. Het huis van Liefde, Vrede en het Licht.
Met vriendelijke groet: C. Wanna
ALLERHANDE VAN 9 T/M 15 OKTOBER 2011
Op de laatste dag van de maand september overleed op 81 jarige leeftijd
Jeroen Castricum. Geen echte Bergenaar, maar een Egmonder in hart en
nieren. De laatste jaren woonde hij met zijn vrouw op het Persijnhof. De
laatste jaren werd hij daar liefdevol verzorgd door zijn vrouw. Jeroen
leed aan de ziekte van Alzheimer. Jeroen was een man van tegenstellingen;
van gezellig kaarten met elkaar maar ook van niet echt schaterlachend, van
lekker rustig liggen in de hangmat tot het geen rust in zijn kont. Van
samen reizen met zijn vrouw tot heerlijk thuis zijn. Hij genoot van het
leven op zijn eigen wijze. Jeroen heeft een bijna-doodervaring gehad en
dat heeft hem veranderd. Hij vond het jammer dat hij terug werd gestuurd,
het was er mooi en goed, maar hoe het er uit zag vertelde hij niet, of kon
hij niet vertellen. In de uitvaartviering hebben we het evangelie gelezen
over Lazarus; hij die door Jezus uit de dood werd opgewekt. Ook Lazarus
vertelde niet hoe zijn ervaringen waren. Het was Jezus die vertelde hoe je
als mens een leven na de dood kan ervaren door je geloof in God. Door God
te danken, te eren en het geloof dat God liefde is heeft Jeroen geleefd op
zijn eigen wijze. Afgelopen woensdag 5 oktober hebben zijn vrouw,
kinderen, kleinkinderen en familie en vrienden afscheid genomen van Jeroen.
Nu mag hij rusten in Gods vrede.
Toon Jorink pastoraal werkende.
ALLERHANDE VAN 2 T/M 8 OKTOBER 2011
Op vrijdag 23 september overleed in het hospice van Hoorn, Margaretha (Gretha)
Maria Besseling-Timmer, de weduwe van Arie Besseling, die in 2000
gestorven is. Zijn dood was een bittere pil voor Margaretha Maria, want ze
waren dag en nacht verknocht aan elkaar, door de kinderen en kleinkinderen,
door de muziek, door zang en dans, fietsen en wandelen etc. Door de dood
van Arie raakte ze haar wederhelft kwijt en kon nog maar moeilijk haar
draai vinden. De laatste drie jaren van haar leven had ze steeds meer
mantelzorg nodig en die kreeg ze van haar familie. Koste wat kost wilde ze
thuis blijven in haar huis aan de Emmalaan waar ze sinds 1985 woonde.
Helaas, op een gegeven moment was verpleegomgang noodzakelijk en
uiteindelijk werd ze opgenomen in het hospice in Hoorn. Nog 17 weken zou
ze daar verblijven en toen kwam het moment dat haar Schepper en Heer haar
opriep. Moge ze nu samen met haar Arie, 'in Luce aeterna' , 'in het
eeuwige Licht', zijn, zoals op hun grafsteen staat te lezen. Gretha had de
gezegende leeftijd van 89 jaar.
Een paar dagen later, op maandag 26 september overleed zacht en kalm
Afra Gertruudis Ibink-Schagen. Zij was de moeder en motor van een groot
gezin en wat je noemt een zeer kleurrijk figuur. Stilzitten was er in haar
leven niet bij en ik denk dat ze daar ook veel te beweeglijk voor was. Al
vroeg had ze iets rebels in zich en ze daagde anderen graag een beetje
uit. Dit tot haar eigen grote plezier. Maar samen met haar man Bert die in
'91 plotseling overleed, maakt ze een warm leefmilieu voor haar kinderen
en aanhang. |Dag en nacht was ze in die tijd bezig. De dood van haar man
deed haar in een enorme dip belanden, en niemand wist meer hoe haar
daaruit te helpen. Uiteindelijk werd voor haar een beschermde woonruimte
gevonden in het verzorgingshuis "de Haemstede". Daar kwam ze
langzamerhand weer tot zichzelf en nam ze haar oude rol van 'mater
familias' weer op. Als een prinses resideerde ze en genoot zichtbaar van
alle aandacht aan haar besteed. En ze begon weer verhalen te vertellen,
verhalen over vroeger, en hoe het ging met de kinderen, wat ze allemaal
meemaakte etc. en vaak had ze daarbij het grootste plezier. De laatste
jaren werd ze steeds bedlegeriger en werd ze zwakker, maar de levenswil
bleef groot. Op 26 september was het genoeg en mocht ze naar het
Vaderhuis, naar Bert en al die andere dierbaren die haar waren voorgegaan.
Moge het eeuwige Licht ook haar verlichten, moge zij verblijven bij de
Heer.
Met vriendelijke groet, C.Wanna.
ALLERHANDE 24 T/M 30 SEPTEMBER 2011
Op dinsdag 6 september overleed Hanneke Diks. Geen doorsnee parochiaan,
bezocht niet wekelijks de kerk, maar was op haar eigen wijze bezig met
haar geloof. Zij heeft haar eigen uitvaart geregeld, want zij wist al
lange tijd dat zij zou gaan sterven. Bij dit regelen hoorde ook het maken
van de uitvaartviering. Hanneke heeft bewust gekozen voor de
evangelielezing uit Lucas over de gelijkenis van de Heer die mensen
uitnodigde voor zijn feestmaal. Deze lezing sprak haar erg aan.
Hanneke had brede interesse; Van filosofie tot golf, van natuur tot het
schilderen van iconen. Steeds weer liet Hanneke zien waar ze stond in het
leven. Dit gold zeker voor de laatste periode. Ze heeft er over nagedacht,
met mensen die haar dierbaar waren over gesproken. Hanneke wilde de regie
van haar leven in handen houden. Iets wat zij haar hele leven heeft
gewild, maar er zijn periodes geweest waar het niet zo was. Ieder die haar
gekend heeft weet dat Hanneke een vrouw was die er mocht en mag zijn. In
de laatste maanden van haar leven kwam haar geloof steeds meer naar boven,
haar geloof in de bijzondere Kracht, waar wij geen vat op hebben,
waar wij eerbied voor moeten hebben. De Kracht die liefde geeft, zodat
ook wij weer liefde kunnen geven.
De Kracht waar we dankbaar voor mogen zijn. De Kracht die wij beide God
noemen. Zij zocht naar leven om zich voor te bereiden op de dood.
God gaf haar wel de kracht om het leven te dragen zoals het kwam. Zij
heeft die Kracht: God, gevonden om het leven los te laten. Ze heeft de
wereld uiteindelijk los gelaten. Zij ging in op de invitatie van haar
Heer, moegestreden, zonder enige wereldlijke toekomst, geen werk meer voor
haar. Zij mag aanzitten aan het feestmaal van haar Heer. Zij vindt nu de
rust die zij zo verdient. Mag Hanneke rusten in Gods vrede.
Met vriendelijke groet, Toon Jorink
pastoraal werkende.
Al maanden zat het erin, dat het levenseinde van moeder en oma Johanna
Smit-Dekker, van Annie, nu toch echt begon te naderen. Maar tot veler
verbazing hield ze het nog een tijdje vol, veerde ze zelfs weer wat op,
vierder haar 95ste verjaardag en genoot nog van de zon en de buitenlucht.
Ja, ze hield aan het leven vast en genoot van alle hulp en belangstelling
van haar kinderen en familie. Ongetwijfeld hielden die haar nog zo lang op
de been.
'En dan ineens is alles anders'. Op 16 september ontsliep ze, kwam een
einde aan haar lange en welbestede leven en riep God haar op om voorgoed
te komen in Zijn Koninkrijk. Voor haar dierbaren, vrienden en vriendinnen
een bittere pil, maar voor haarzelf de voltooiing van het leven….Weer
verenigd met haar man Martinus, met Jean Marieke, John en Ankie en al die
andere dierbaren die haar voorgingen mag ze nu voor altijd zijn in Gods
Heerlijkheid.
Wij zullen ons haar herinneren als een zeer trouw kerkgangster en
bevlogen lid van onze parochiegemeenschap. Zo was ze - zo vertelden de
dames van het katholiek vrouwengilde - zo'n 64 jaar lid van deze
vereniging. Me dunkt, een topper!
Bij haar uitvaart hebben haar kinderen en kleinkinderen haar geroemd om de
manier waarop ze haar talenten heeft ingezet voor hen en velen anderen.
Met haar zijn wij zeer dankbaar voor dit leven, en bevelen haar met een
gerust hart aan bij de Schepper en Heer.
Met vriendelijke groet, C. Wanna.
ALLERHANDE 17 T/M 23 SEPTEMBER 2011
Het afscheid en de uitvaart van vader en opa Rein Beukers lijkt nog
maar zo kort geleden. Ik zeg lijkt, want de tijd verstrijkt sneller dan je
denkt wanneer je weer in het gewone alledagelijkse leven staat. Al met al
was dat anderhalf jaar terug.
Op maandag 12 september waren we met de aanwezigen van toen wéér bij
elkaar, maar nu om afscheid te nemen van zijn geliefde vrouw, van de
allerliefste, zorgzame en handige mam, van oma Aaf, van Afra Antonia
Beukers-Groot, een bevlogen vrouw aan wie velen zeer dierbare
herinneringen koesteren. Bij haar uitvaart vierden wij eucharistie, waarin
we God, - ondanks het verdriet om haar heengaan - dankten voor de bijdrage
die zij in haar leven heeft gegeven aan het verwerkelijken van het
Koninkrijk Gods. Vanwege haar verdiensten, vanwege haar christelijke
leven, hebben we God gebeden haar nu met Christus te doen verrijzen.
Het laatste wat ik van haar heb gezien, zal me altijd bijblijven. Dat
was de stralende blik in haar ogen, die flauwe glimlach op haar gezicht
toen we haar op zaterdag 3 september, de ziekenzalving mochten geven. En
hoewel er van de sterke vrouw Aaf Groot weinig meer over was, lichamelijk
en geestelijk aan het eind, drukten haar ogen haar hele leven uit.
Op bijna 92-jarige leeftijd mocht ze gaan….eindigde haar leven hier
op aarde en kwam ze in de dimensie van God en eeuwig leven. Verenigd weer
met Rein, met al die andere dierbaren die haar voorgingen in de dood, mag
ze voorgoed verblijven in het Licht, de Vrede en Liefde van God.
Met vriendelijke groet, C. Wanna
ALLERHANDE 10 T/M 16 SEPTEMBER 2011
De tuinmannen hebben enige tijd geleden een dode kastanjeboom in de
pastorietuin omgehakt. Wij stellen het hout van deze boom beschikbaar voor
parochianen die dit willen gebruiken voor de openhaard tegen een
vergoeding. Heeft u interesse in mooi kastanjehout neemt u dan contact op
met Dhr. Jan van Maanen telnr. 072-5894777. Het hout dient u in overleg
met Dhr. van Maanen zelf op te halen.
Er is een deurcollecte voor giro 555 gehouden voor Afrika waar
hongersnood heerst, tevens stonden er tijdens verlichtingsavond melkbussen
achterin de kerk waar mensen ook een gift voor giro 555 in konden
deponeren. De totale opbrengst voor giro 555 bedroeg € 899,70 wat door
het kerkbestuur is aangevuld tot € 1.000,00 dit bedrag is inmiddels
overgemaakt en wij danken u allen zeer hartelijk!
Stipendia: Per 1 oktober 2011 worden de tarieven voor stipendia
gewijzigd. De stipendia die al zijn opgegeven vóór deze datum maar na 1
oktober worden afgelezen worden niet aangepast. Vanaf 1 oktober bedraagt
het stipendium voor één mis- of gebedsintentie € 10,00.
ALLERHANDE 3 T/M 9 SEPTEMBER 2011
De vakanties lijken voorbij, de scholen beginnen maandag weer, de
meeste mensen hebben genoten van een welverdiende vakantie. Natuurlijk
zijn er altijd mensen die juist na de drukte van de schoolvakanties weg
gaan, voor hen: een goede vakantie. Na goed uitgerust te zijn en nieuwe
energie te hebben opgedaan is het goed om opnieuw te beginnen aan een
nieuw seizoen. Ook in onze parochie beginnen we aan een nieuw seizoen. Het
kerkelijk jaar loopt niet gelijk met dit seizoen, maar toch we maken een
frisse start.
Het kinderkoor en het ritmisch koor gaan weer van start met de
repetities, het Benedictus en
St. Caeciliakoor zingen weer op volle sterkte.De werkgroepen van de
liturgie zijn van start gegaan. Het parochiebestuur en de
parochievergadering hebben hun eerste vergadering na de vakantie weer. De
eerste Kakoliet staat op het punt om te worden gedrukt, gevouwen, geniet
en verspreid te worden zodat we weer allemaal op de hoogte zijn van het
reilen en zeilen in de parochie. Met andere woorden er is weer
bedrijvigheid alom. Veel van die bedrijvigheid zal niet altijd zichtbaar
zijn, maar hopelijk wel de resultaten van die bedrijvigheid in de
parochiegemeenschap.
Niet alle bedrijvigheid heeft direct te maken met de parochiegemeenschap,
maar wel met ons kerkgebouw. De afgelopen maanden zijn er nieuwe kabels
getrokken voor het mobiele netwerk, waar de toren, ondanks zijn bescheiden
afmeting een grote rol in speelt. De kachels nagekeken; klaar voor het
nieuwe stookseizoen.
Afgelopen zaterdag vond er een registratie plaats van de aantal
vleermuizen en welk soort er in onze kerk verblijven: overnachten,
gebruiken als kraamkamer. De resultaten komen later, ik ben benieuwd
hoeveel soorten en de aantallen, want dat er vleermuizen in onze kerk zijn
dat is zeker. 's Avonds scheren zij langs de kerk, langs de lampen op zoek
naar voedsel.
We wachten de resultaten af.
Laten we met elkaar weer een goed seizoen van maken waarin we elkaar
mogen inspireren en enthousiasmeren zodat de parochiegemeenschap Petrus en
Paulus/Benedictus een levendige en vitale gemeenschap mag zijn.
Met vriendelijke groet, Toon Jorink
Pastoraal werkende
ALLERHANDE 28 AUGUSTUS T/M 2 SEPTEMBER 2011
Op donderdag 11 augustus overleed Jan Glorie na een ziekbed. Tijdens de
dagen na zijn overlijden vielen twee dingen op. Zijn kist van steigerdelen
en het fotoboek met foto's van Jan. Twee dingen die hem onvergetelijk
maken. Huizen die hij gebouwd heeft, foto's die hij gemaakt heeft. Jan
schiep met heel veel plezier en heel veel geduld. Een bouwproces gaat niet
in één week, het maken van foto's was nou ook niet iets wat je even
doet. Niet even de vinger op de knop en je had een goeie, nee uren lang in
een tentje zitten of wachten tot het goede licht er was. Maar wat Jan ook
schiep: huizen of foto's dat was niets vergeleken bij hoe hij zijn gezin
schiep samen met Marja. Zodra Marja en zijn kinderen over Jan spraken dan
glommen hun ogen, dan spraken zij uit dat zij ondanks het verdriet wat zij
nu hebben verder kunnen omdat hij het fundament heeft gebouwd. Jan was een
schepper die ging voor het perfecte, dat is te zien in het boek met zijn
foto's. Jan had en heeft alles goed geregeld. En toch was hij ook zoals
Jezus vertelde in het evangelie. Hij was zoals de vogels in het veld en de
lelies. Hij wist dat hij een onderdeel was van Gods schepping dat hij maar
een radertje was in het geheel. Hij heeft dat willen vastleggen, hij heeft
dat willen overdragen naar anderen. Kijk om je heen, besef hoe mooi het
kan zijn. Geniet, leef, en wees er voor wie je dierbaar zijn. Of het nu
zijn gezin is, de buurt, het werk, mensen die onze aandacht juist zo hard
nodig hebben, Jan heeft het laten zien dat het kon. Jan keek wel naar het
kleine, met het grootste geduld: een wesp in de lucht, een spin in een
web, maar had ook oog voor het grotere geheel; wees er voor je naaste. Zo
heeft Jan zeker gedaan in zijn leven met Marja met zijn gezin. Genieten
van Gods schepping waar hij een onderdeel van is. Wij hebben afscheid
genomen in een viering van dankbaarheid op dinsdag 16 augustus. Zijn
lichaam hebben wij toevertrouwd aan de aarde. Hij wordt weer één met die
schepping waarover hij zich zo vaak verwonderde en ons verwonderd deed
staan met zijn kijk op Gods schepping. In dit geloof dat hij een onderdeel
was van Gods schepping heeft hij geleefd, gewerkt, genoten. Nu mag hij
zijn bij de grote schepper. Nu mag hij genieten van de eeuwige rust, nu
mag hij rusten in Gods vrede.
Toon Jorink, pastoraal werkende.
|
